M. Wallis de Vries, 2015. Schuld. Utrecht: Uitgeverij De Fontein
Samenvatting:
Op het Gerrit van de Veen College in
Amsterdam, pleegt kort na elkaar een aantal leerlingen zelfmoord. In eerste
instantie wordt tussen deze sterfgevallen geen enkel verband gezien. De leerlingen zitten niet bij elkaar in de klas en
hebben geen vriendschappelijke relatie met elkaar. Wanneer twee van de
leerlingen naar de politie gaan met verontrustende en dreigende brieven die zij
hebben ontvangen, gaat ook bij hen geen belletje rinkelen.
Ook de 16-jarige Tess
heeft de bedreigende post ontvangen met de boodschap: ‘Jij bent de volgende.’. Tess gaat vermoeden dat er meer zit achter
de, ogenschijnlijk, los van elkaar staande zelfdodingen. Ze gaat op onderzoek
uit en probeert de verbanden te ontdekken en antwoorden te vinden. Helaas moet
ze dit alleen doen en komt ze in een levensgevaarlijke situatie terecht.
Waardeoordeel:
‘Ze
is dood. Geen twijfel mogelijk’. ‘Ik zou het hierbij kunnen laten. Maar dat doe
ik niet’. Na deze
boodschap, nodigt je nieuwsgierigheid je uit verder te lezen. En snel ook.
Schuld is een thriller voor de jeugd en wordt
beschreven als een young adults-boek. Gezien de thematiek van het boek, de
emotionele leefwereld van de personages, sluit dit boek goed aan bij jongeren
vanaf 15 jaar. Omdat thema’s als pesten, eenzaamheid, en zelfmoord realistisch
worden beschreven, ervaar zelfs ik, als volwassen lezer, de pijn en het
verdriet van jongeren die met deze thema’s te maken hebben, als beklemmend en
aangrijpend. Dat de acties van de dader niet realistisch zijn, maakt je
duidelijk dat je echt fictie aan het lezen bent, ondanks de thematiek die als
een rode draad door het verhaal loopt en gevoelens van herkenning of verontrusting kunnen oproepen bij de lezer.
Het verhaal is geschreven vanuit
meerdere ik-personages, die elk meerdere hoofdstukken beschrijven. Het deel
horend bij de vertellers, wordt herhaaldelijk onderbroken door steeds
eenzelfde, maar andere ik-persoon dan de
hoofdverteller van dat deel. Deze ik-persoon beschrijft vanaf een afstand wat hij
ziet en denkt en laat de spanning stijgen zodat je wel door móet lezen.
Al snel wordt duidelijk dat deze
verteller de verbindende factor is tussen de ogenschijnlijk niet met elkaar
verweven verhaallijnen van de hoofdpersonen. Dat het niet duidelijk is, wat
deze steeds terugkerende verteller precies voor rol heeft in het geheel, verhoogt
de spanning tot de laatste bladzijden. Waarbij de schuldvraag, wie is schuldig
aan de zelfdoding van Leila, uitnodigt tot reflectie en dialoog.
De auteur snijdt met dit boek actuele en
zware onderwerpen aan. Deze onderwerpen nodigen uit tot gesprekken en stemmen
tot nadenken. Maar omdat het ‘verpakt’ is in een fictioneel en spannend
verhaal, is het ook gewoon een verhaal dat je ontspannen kunt lezen.
