Recensie jeugdfilm Pijnstillers door Karen Langens

Recensie jeugdfilm Pijnstillers door Karen Langens

Titel: Pijnstillers
Regisseur: Tessa Schram
Belangrijke hoofdrolspelers: Gijs Blom, Birgit Schuurman en Susan Radder
Jaar: 2014
Verfilming jeugdboek: Pijnstillers van Carry Slee

Samenvatting
Casper woont alleen met zijn moeder Marit en heeft zijn vader nooit leren kennen. Hij speelt graag piano en bemachtigt een plekje in het jeugdorkest. Als de moeder van Casper kanker krijgt gaat hij op zoek naar zijn vader. Samen met zijn vriend Pim komen ze te weten wie zijn vader is.
Casper wordt verliefd op een meisje uit het orkest, Anouk. Maar zijn oude school vriendin Sofie gooit roet in het eten. Sofie is een goede vriendin die doet alsof Casper haar vriendje is. In werkelijkheid spreekt ze af met een Marokkaanse jongen. Haar vader keurt dit af. Ze heeft Casper nodig om haar vader te misleiden. Ooit wil Casper een beroemde componist worden en gaat aan de slag om een muziekstuk te componeren voor de wedstrijd in Praag. Voor zijn moeder een belevenis waar ze naartoe leeft. De vraag is of ze het zal gaan halen.

Reactie op recensie ‘Pijn’, van Mel Wallis de Vries, door Karen Langens

Hierbij reageer ik op de recensie van Carline Bel over het boek Pijn van Mel Wallis de Vries.

Carline geeft in haar recensie aan dat er sprake is van een detectiespanning. Die spanning kon ik ook heel goed voelen. Het boek heb ik in één ruk uitgelezen. Ik wilde het niet wegleggen. Je wordt als lezer meegenomen in het verhaal van Mandy, de ik-persoon van het verhaal. Zoals, in de recensie, besproken krijg je het gevoel van Mandy mee. Ze geeft aan hoe ze zich voelt op school, wat ze denkt en voelt over haar vriendinnen en haar zieke moeder. In hoofdstuk 7 zet ze haar eigen gevoel aan de kant en laat ze zich overhalen door haar vriendin Puck om mee op stap te gaan. Ze trekt andere kleding aan en voelt zich daar niet helemaal fijn bij. Ze heeft gelogen tegen haar ouders en je voelt dat ze zich rot voelt. Blz. 63. Ik staar naar de tekst en hoor mijn hart in mijn oren bozen. ‘Kom je nog?’ hoor ik Puck roepen. ‘Ja,’ zeg ik schor en ik zet mijn telefoon uit.
De gedachtes van Mandy zijn levensecht en voor adolescenten erg herkenbaar. Ik sluit me daarom aan bij de mening van Carline dat het voor de late adolescenten geschikt is. Ik zou de leeftijd 15+ adviseren. Het boek heeft een grote spanningsboog en de onderwerpen school, vriendschappen, alcohol en eerste keer seks zijn onderwerpen waar adolescenten van deze leeftijd over na denken.

Recensie van ‘Gips', van A. Woltz door Karen Langens

Woltz, A. (2015). Gips. Amsterdam. Querideo’s Uitgeverij BV.

Korte samenvatting
Eén dag. Eén ziekenhuis. Fitz is woedend. Haar ouders zijn net uit elkaar en het liefst zou ze helemaal niet bestaan. Maar dan raakt haar zusje (Bente) gewond. In het ziekenhuis ontmoet Fitz een jongen van vijftien, Adam. Het broertje van Adam is te vroeg geboren, lijkt op E.T. en ligt op de intensive care. Ze worden geholpen door een lieve verpleegster Yasmine die stiekem verliefd is op dokter de Gooijer. Fitz en Adam ontmoeten de zieke Primula en samen maken ze een plan om Yasmine en dokter de Gooijer samen te brengen. Fitz blijft uit de buurt van haar ouders, Adam krijgt contact met zijn broertje en ze zorgen voor een date tussen Yasmine en dokter de Gooijer.

Waardeoordeel

Het boek is in de ik-vorm geschreven, in de tegenwoordige tijd. Het verhaal begint in een stroomversnelling. Op een heftige en levensechte wijze word je als lezer meegenomen in het ongeluk met het zusje van Fitz genaamd Bente.
Blz. 9 Het topje van haar ringvinger is verdwenen. De vinger stopt te vroeg. En waar eerst het topje zat, zit nu bloed. Krankzinnig, angstaanjagend veel bloed.
Beelddenkers (zoals ik) zien daadwerkelijk de vinger voor zich met veel bloed. Interessant geschreven en deze levendige details maken dit verhaal boeiend.

Reactie op recensie ‘Test’, van Mirjam Mous, door Karen Langens

Hierbij reageer ik op recensie van Marian van der Velden over het boek Test van Mirjam Mous.

Hierbij reageer ik op recensie van Marian van der Velden over het boek Test van Mirjam Mous. Marian geeft aan dat je als lezer een sympathie voor de hoofdpersoon Elvis ontwikkeld. Hij moet opdrachten uitvoeren die moreel niet verantwoord zijn. Deze sympathiek kon ik ook goed voelen. Dat komt door de manier waarop de tekst geschreven is.Ik maakte een halve draai, waarbij ik de hanenkop zo hard mogelijk tegen de muur aanslingerde. Een doffe ‘kloink’, en ik dacht dat ik botten hoorde kraken. Het geluid was misselijkmakend. Ik walgde van mezelf en kneep mijn ogen dicht. Ik kon niet anders. Het was m’n pa of dat beest (Mous, blz. 112) De personage wordt geloofwaardig en levensecht neergezet. Hierdoor kun je jezelf identificeren met de hoofdpersoon. Ik sluit me aan bij de mening van Marian. 

Recensie Poëziebundel 'Chatbox', van E. Van de Vendel door Karen Langens

Van de Vendel, E. (2006). Chatbox: De gedichten van Tycho Zeling. Amsterdam: Querido’s Uitgeverij BV.

Korte samenvatting
Chatbox is geschreven door Edward van de Vendel. In enkele boeken van hem is Tycho Zeling de hoofdpersoon. In deze poëziebundel zijn de gedichten gepresenteerd die Tycho schreef over vuur, verliefdheid, erotiek, de onlinewereld en de stad.

Waardeoordeel
De poëziebundel chatbox bestaat uit 30 korte gedichten. Al deze gedichten worden beschreven vanuit de hoofdpersoon Tycho. Je kunt dit niet uit de gedichten halen, maar dit wordt beschreven op de achterkant van het boek. Door het lezen van de gedichten wist ik wel dat het om een mannelijke hoofdpersoon ging. De manier zoals hij vergelijkingen maakt over zichzelf en de wereld gaf mij het gevoel dat het om een jongen ging. Dit is een gevoel want er wordt nergens vanuit de hij-vorm geschreven. De belangrijkste persoon waar deze gedichten over gaan is een meisje/vrouw. Zij wordt tevens niet bij naam genoemd of beschreven. Enkele gedichten gaan over een meisje dat moet opletten op straat. (blz. 16 Meisje in de supermarkt). Verder wordt de persoon als het omschreven. Door de enkele gedichten gericht op een vrouw maak ik de invulling dat de schrijver (een man) verliefd is en verlangens heeft voor de hoofdpersoon van het gedicht (een vrouw). Doordat de gedichten over dezelfde personen gaan heeft het een samenhangend geheel en kun je de gedichten aan elkaar koppelen. Zo wordt het een echt verhaal in plaats van een boek met losstaande gedichten.

De gedichten bevatten gevoelens en situaties die levensecht zijn, maar worden in een andere context omschreven. Zo vergelijkt Tycho zichzelf met een stripfiguur en een voorwerp.
Blz. 9. Welkom – wij zijn eenden. We klateren neer in dit water in plukjes van drie, vier tegelijk, het is druk. Mij naam is hier dus Donald Duck, maar mijn gesnater kun je nog niet kennen.
In dit gedicht identificeert Tycho zich met Donald Duck. Het gedicht is genaamd Chatbox en gaat over het praten met elkaar, maar waarbij je elke dag weer een andere identiteit aanneemt. Mensen komen en gaan in een chatbox en de echte IK van deze mensen leer je niet kennen. (…) Als ik nu op exit druk, dan vlieg ik op. Oftewel als ik nu stop met dit programma, dan is mijn IK van die dag weer weg. Het verhaal komt levensecht over. Als je de link met de chatbox kan leggen, zie je de chatbox voor je. Het is dan levensecht beschreven.

Recensie van 'Latino King', van Bibi Dumon Tak/Castel, door Karen Langens

Dumon Tak, B., & Castel (2010). Latino King. Amsterdam: Querido’s Uitgeverij BV.

Korte samenvatting van het boek:
In het boek Latino King staat de hoofdpersoon Castel centraal. Hij is tevens medeschrijver van het verhaal. Dit boek behoort tot de Slash serie. Jongeren die een bijzonder verhaal hebben worden gekoppeld aan een bekende schrijver die hun verhaal zo realistisch mogelijk vertelt. In dit verhaal wordt je meegenomen in het gevangenisleven in de Dominicaanse Republiek. Castel is opgepakt voor drugsmokkel. Hij vertelt in zijn verhaal hoe hij in de gevangenis is gekomen. Tevens omschrijft hij zijn leven in de gevangenis dat gepaard gaat met vriendschappen, bendes, corrupte agenten, band met zijn moeder en de poging tot ontsnappen. 

Waardeoordeel:
Het boek start direct met het leven van Castel in de gevangenis. Kort blikt hij terug op de afgelopen jaren en hoe hij met drugs in aanraking is gekomen. Dit is prettig, omdat je hierdoor direct een beeld kan vormen van zijn leven en de keuzes die hij heeft gemaakt. Door deze beschrijving kon ik mezelf identificeren aan de hoofdpersoon waardoor ik door het boek werd gegrepen.

De moeder van Castel speelt een erg belangrijke rol in zijn leven. Je voelt in het begin, dat zijn moeder hem is ‘verloren’. Machteloosheid komt hierin terug. Het diepe gevoel, liefde voor je kind en liefde voor je moeder, voel je overduidelijk terug in enkele passages.
Blz. 41. Ik mocht mama bellen. Toen ik haar stem hoorde begon ik te huilen. Het lukte me niet iets te verzinnen. (…) Mama heeft al die tijd aan de telefoon niets gezegd. Ik hoorde hoe ze naar adem hapte. Ik stelde me voor hoe ze thuis op de keukenstoel zat met een sigaret tussen haar vingers, en hoe de askegel langer werd terwijl haar lichaam schokte.
Blz. 49. ‘Mama, als je mijn moeder bent, als je van je zoon houdt, dan help je me’. Dan zou ze naar me luisteren. Welke moeder zou trouwens niet haar spaarrekening plunderen? Dus heb ik haar gedwongen door mijn woordkeuze. Van die woorden had ik verschrikkelijke spijt. Zo’n spijt dat het zelfs letterlijk pijn deed in mijn lichaam. (…) ‘Mama’, zei ik, ‘er valt niets aan te doen. Ik wil niet dat je komt’. Ze zei: ‘Het spijt me, maar ik heb het ticket al geboekt’.