Reactie op de recensie "Vals" van Mel Wallis de Vries van Suzanne de Jong door Marloes Steerneman

Om te beginnen was "Vals"  een heerlijk boek om te lezen. In haar recensie noemt Suzanne het boek "Vals" lectuur. Ik vind dat het boek daarmee te weinig eer krijgt toebedeeld. Ik vind namelijk dat Mel Wallis de Vries echt een goed boek heeft geschreven. De hoofdpersonen worden uitgebreid omschreven wat maakt dat je je erg goed kunt inleven en identificeren met een van de hoofdpersonen. De karakters worden echt uitgediept. De verschillende thema's zijn niet uniek maar wel de manier waarop Mel dit boek heeft geschreven. Namelijk door te wisselen van hoofdpersoon waarbij het verhaal wel verder gaat waar het was gebleven. Ik vind dit boek eerder literatuur dan lectuur.

Ook ik vond het, net als Suzanne, erg fijn dat er nog een epiloog was, zodat je kan lezen hoe het iedereen vergaat. Ik dacht namelijk echt dat Kim en Feline waren vermoord. 'Kim en Feline hebben niks over gehouden aan hun opsluiting in de schuur. Casper heeft dekens en water achtergelaten.' (bladzijde 270)

Verder benoemd Suzanne de horrorlaag in het boek en dat deze niet te groot is. Dit ben ik met haar eens, maar het is toch spannend genoeg dat ik er sneller van ga lezen. 'En dan hoor ik het geluid weer. Het is nu veel harder en heel dichtbij. Er is geen twijfel meer mogelijk. Er loopt iemand achter me. Ik voel de hijgerige ademhaling bijna door mijn haar strijken.' (bladzijde 242) Passages als deze maken dat ik echt niet kan stoppen met lezen en te nieuwsgierig ben hoe dit verder afloopt. Verder kan ik mij erg vinden in de mening die Suzanne heeft over het boek. Het eind was totaal onverwachts wat het erg leuk maakte. De epiloog maakte het cirkeltje weer rond, waardoor je het boek tevreden kunt wegleggen. Suzanne schrijft dat "Vals" het beste jeugdboek was in 2012. Dit is wat mij betreft meer dan verdiend.

Reactie op de recensie "Selfie" van Mariette van Middelbeek van Suzanne de Jong door Marloes Steerneman

In haar recensie koppelt Suzanne veel gebeurtenissen uit het boek aan de actualiteit, wat terecht is. Het is heel herkenbaar dat pubers niet alles durven te zeggen. Wat ik alleen jammer vind aan dit boek is dat Britt zowel niet bij haar ouders als bij haar mentor terecht kan. Ik vind het een beetje ongeloofwaardig dat haar mentor haar niet geloofd.

'Je zegt de hele tijd dat je het niet hebt gedaan, maar hoe verklaar je die foto's dan, Britt? Ik geloof echt niet dat je account twee keer door iemand anders is gebruikt. Toch is het zo'. Ik begin wanhopig te worden. Meneer Prinsen kent mij toch al een tijdje, hij weet toch wel dat ik dit nooit zou doen?' (Bladzijde 125)  

Suzanne zegt dat "Selfie" een leerzaam boek is voor pubers. Ik had het beter gevonden als in dit specifieke geval in het verhaal Britt serieuzer was genomen door haar mentor. Dan geef je als schrijver de boodschap dat eerlijkheid loont en je wordt geholpen als je in de problemen zit. Nu werd Britt gelijk de mond gesnoerd en werd ze niet geloofd door haar mentor, maar hij zag het toch door de vingers en zou de ouders niet inschakelen. Dat vind ik een hele vreemde keuze van de schrijfster om het verhaal zo te laten lopen.

Er wordt door Suzanne een duidelijke koppeling gemaakt aan de leesfasen waar ik mij in kan vinden. Verder omschrijft Suzanne duidelijk welke emoties en gevoelens in het verhaal naar voren komen. Zo zegt ze dat jaloezie op veel vlakken een rol speelt. Wat onbenoemd blijft in haar recensie en mijns inziens zeker niet onbelangrijk, is de jaloezie van Eva richting Britt. De drijfveer van haar daden als je het mij vraagt. Ze is jaloers op het talent van Britt, haar vriendinnen en instagram volgers. Veel pubers zullen zich hierin herkennen, daar is de schrijfster wel in geslaagd vind ik.

Filmrecensie 'Spijt!' naar het boek van Carry Slee.

Spijt!, Dave Schram, 2013,Spijt!, Carry Slee

Als laatste gekozen worden met de gym. Niemand wil dat en je voelt je een sukkel als jij die persoon bent. Jochem is die persoon en helaas is dit misschien nog wel het minst erge wat hem wordt aangedaan. Jochem wordt gepest, vooral vanwege zijn gewicht. Sanne is de leider van drie. De klas ziet het gebeuren maar niemand doet wat. Behalve Vera en David. Die doen een poging het voor Jochem op te nemen en proberen hem te helpen. Volgens de laatste bladzijden uit het dagboek van Jochem waren het deze twee, samen met zijn hondje, die hem overeind hielden. Daar stopt ook het dagboek, want de pesterijen maken hem kapot en maken dat hij uiteindelijk zelfmoord pleegt.

Ik heb het boek Spijt! van Carry Slee niet gelezen maar andere titels van haar wel en haar boeken spreken mij erg aan. De onderwerpen zijn erg actueel en herkenbaar voor de jeugdige lezer/kijker. Deze film, die zich op de middelbare school afspeelt, zal kijkers zeker aanspreken. Het decor is herkenbaar en het verhaal schetst de verschillende levens van pubers. David die verliefd is op Vera en in een bandje speelt, in de weekenden moeilijk uit zijn bed komt, gezellig met vrienden naar de bios gaat en moe wordt van het gezeur van zijn oma. Vera, een knap meisje die vrijwilligerswerk doet bij het asiel, door iedereen aardig wordt gevonden en het durft op te nemen tegen de grootste pestkop van de klas. Sanne, die thuis voor haar dikke, invalide vader moet zorgen en al haar problemen voor zich houdt maar dit botviert op Jochem. De jongen die wordt gepest en niet goed voor zichzelf kan opkomen, maar wel een groot hart heeft voor dieren en een enorm talent is achter de piano. Al deze personages zorgen ervoor dat je je wel met één van hen kunt identificeren. Of je kent zelf mensen van vroeger of in het geval van de jeugdige kijker herkennen ze misschien wel hun klasgenoten in één van deze personages.

Recensie van: Onder mijn matras de erwt, van Ted van Lieshout, door Marloes Steerneman

Ted van Lieshout, 2017, Onder mijn matras de erwt, Amsterdam, Leopold.

In een bundel van 35 gedichten wordt het verhaal verteld over een meisje van wie haar ouders gaan scheiden en oma, op wie ze gek is, langzaam richting haar einde gaat. Daarbij worden we meegenomen in haar zoektocht naar zichzelf en alle bijkomende gevoelens en gedachtes. Daarnaast word je meegenomen in de sterke observaties van stemmingen en gevoelens. Bij elk gedicht heeft Ted van Lieshout een pop van klei gemaakt die bij het betreffende gedicht past.

Zelf ben ik niet heel erg thuis in de wereld van de poëzie. Ik heb ooit geleerd over poëzie schema's waar je je aan zou moeten houden bij het schrijven van een gedicht. Ted van Lieshout gaat hierin volledig zijn eigen gang. Alle gedichten samen vertellen een verhaal, maar elk gedicht is weer zijn eigen verhaal. Sommige gedichten kun je lezen alsof je een verhaal leest. Anderen zijn een gedicht zoals ik ze ken en waar ik 3 keer over na moet denken, wat ik overigens wel leuk vind. De manier waarop hij schrijft vind ik erg knap. Sommige zinnen zijn dubbelzinnig of worden door 1 woord met elkaar verbonden, maar de zinnen los van elkaar betekenen totaal iets anders of het tegenovergestelde. Bijvoorbeeld in het volgende korte gedicht:

'Ik zie in
de spiegel

een zee

meer min

met voeten

ik ben een

zaam met

duizend

sproeten'

(bladzijde 38)

Recensie van: Schaduwjongen, van Simon Stranger, door Marloes Steerneman

Simon Stranger, 2014, Schaduwjongen, Amsterdam: Clavis

Schaduwjongen vertelt het aangrijpende verhaal over Samuel die weg vlucht uit West- Afrika en op Gran Canaria belandt. Daar ontmoet hij Emilie. Kort daarna wordt hij opgepakt en uitgezet. Drie jaar later gaat hij naar Emilie op zoek en staat hij ineens voor haar deur in Noorwegen. De tijd tussen hun ontmoeting en weerzien is een aangrijpend en realistisch  verhaal.  Het verhaal over de weerzinwekkende reis die Samuel heeft afgelegd en wat hij tijdens die reis allemaal heeft meegemaakt en heeft moeten doen om te overleven. Gedreven door hoop op een beter bestaan voor hem en zijn ouders leeft hij in de illegaliteit, tot hij wederom wordt opgepakt. De wanhoop en angst om teruggestuurd te worden maakt dat hij geen uitweg meer ziet waardoor hij uiteindelijk een einde aan zijn leven maakt. 

Recensie van: #Laatste Vlog, van Carry Slee, door Marloes Steerneman

Carry Slee, 2017, #Laatste Vlog, Amsterdam: Overamstel uitgevers.

In #Laatste Vlog belanden Noud en Gijs in een levensgevaarlijke situatie. Noud raakt in paniek en neemt daardoor een beslissing die hem duur komt te staan. Zijn beste vriend Gijs verbreekt de vriendschap. Zowel Gijs als de rest van de klas wil niets meer met hem te maken hebben. Noud besluit een vlog te maken met behulp van Roos, de enige die nog met hem praat. Met deze vlog, waarin hij een gevaarlijke stunt uit haalt hoopt Noud zijn vrienden terug te krijgen, maar dit heeft helaas niet het gewenste effect. Het brengt Gijs en zijn vrienden wel op een idee en besluiten ook vlogs te gaan maken. Hierdoor blijven ze hun grenzen verleggen totdat het fout gaat. In het boek speelt zich ook de verhaallijn af over Roos. Roos ontdekt dat haar stiefzusje Suzan diep in de problemen zit. Samen met Noud besluit Roos haar stiefzusje te helpen.