Reactie op recensie "Hoe overleef ik mezelf van Francine Oomen" door Suzanne de Jong

Misschien komt het omdat ik er weinig van mijzelf in herken maar het oordeel dat Suzanne velt "een leuk boek in een vlotte schrijfstijl" deel ik niet. Ik vond het enorm saai om te lezen met name door het hoge tempo van problemen die elkaar opvolgen, iets waar Suzanne ook aan refereert.
Doordat er zoveel korte momenten in het boek zitten gaat het nooit echt ergens over. Een probleem wordt even aangestipt, er volgt een mailwisseling en hop daar dient het volgende probleem zich al aan. Dit maakt het wat mij betreft ook zwaar onrealistisch want zelfs de meest heftige puber zal in zo'n korte tijd niet al die zaken meemaken die Rosa in het boek meemaakt.

Reactie op recensie van ‘Dingen die je niet kunt zeggen’ van Martijn Mooij door Nikki Croonen

Brabant, Heidi et al. (2008). Dingen die je niet kunt zeggen. Mechelen, Bakermat

Een boek met gedichten van jongeren voor jongeren. De gedichten werden gevonden bij de laureaten van de Soetendaellewedstrijd van Jeugd en Poëzie in Vlaanderen en Stichting Kinderen en Poëzie in Nederland. Ze gaan over de meest uiteenlopende onderwerpen en verwoorden heel diverse gedachten en gevoelens. Dat is ook logisch aangezien ze door 108 verschillende auteurs zijn geschreven. Deze personen zijn al heel verschillend en dan ook nog eens de verscheidene onderwerpen waar jongeren mee bezig zijn, zoals liefde, vriendschat, maar ook verdriet, rouw en gevoelens waar je je geen raad mee weet.

Mooij begint zijn recensie met: ‘Praktisch gezien is de bundel niet te dik is en ook nog eens leerzaam en origineel, wat jongeren zeker moet aanspreken.’ Dit zou jongeren ook tegen kunnen spreken. De kaft van het boek is heel eenvoudig en niet met een sprekend plaatje, waardoor leerlingen het ook eerder zouden kunnen laten staan.

Verderop in zijn recensie zegt Mooij ‘Persoonlijk vind ik de eenheid tussen inhoud en vorm op sommige pagina’s erg mooi gedaan’ en ‘Qua stijl en formulering zijn de gedichten allemaal kort en eenvoudig, maar daarin zit juist de zeggingskracht, in het bijzonder voor jongeren van rond de 14 jaar.’ Hierbij sluit ik me aan. Het is de vorm van de gedichten die me ook erg aanspreekt. Kort en krachtig, waardoor je gelijk snapt waar een gedicht over gaat en zeker met de herkenbare thema’s is dit voor jongeren een goed boek om met poëzie te starten. De leerlingen zien ook dat de gedichten niet per se rijm hoeven te bevatten om poëzie te zijn. Ook het verspringen van de pagina’s en het meedenken in kleur voegen iets toe aan een gedicht.

Het gedichtje op pagina 15 sprak me ook aan.’ Pubers| met puisterige pestkoppen | richten hun slungelige| woorden| als vlijmscherpe pijlen| op mijn hart.’ Een kort simpel gedichtje, maar wel met een beladen onderwerp. De schrijver geeft aan gepest te worden, maar noemt ze ook nog puisterige pestkoppen. Met een paar korte woorden geeft iemand zo benamingen aan zijn gevoel en je kan hierbij met hem mee voelen en je weet precies waar die het over heeft en toch zie je ook de eenvoud van het gedichtje.

In de volgende uispraak van Mooij ‘Ook zou dit boek zeker goed gebruikt kunnen worden in de onderbouwklassen van de middelbare school. Niet alleen om thema’s als scheiden, angst, de dood, vluchten, enzovoorts aan de orde te brengen, maar ook om jongeren in aanraking te laten komen met eenvoudige gedichten.’ Wil ik hem nog aanvullen. Ik ben het volledig met hem eens dat dit boek gebruikt kan worden op de middelbare school om deze thema’s met een simpel gedicht aan de kaarten. Hiermee kan een leerling zich in herkennen en zichzelf ook uiten. Je zou met een paar van deze simpele korte gedichten leerlingen kunnen inspireren zelf iets over hun gevoel te uiten. Het hoeft geen zwaar beladen gedicht te zijn, maar zoals deze korte gedichtjes door jongeren. Dit kan voor sommige ook inspireren iets van zich af te schrijven. Veel leerlingen kroppen gevoelens op en praten hier minder over. Dat zijn de ‘dingen die je niet kunt zeggen’. Laat ze hier zelf eens een kort gedichtje over schrijven, als ze eraan toe zijn.

Kortom ik ben het volledig eens met de recensie van Mooij en raad ook ik het boek aan aan jongeren en docenten. Ik was verrast door de simpelheid van een kort en klein gedicht en zo kunnen ook jongeren op een eenvoudige manier kennismaken met poëzie en het uiten van gevoelens.

Reactie op recensie 'Hoe overleef ik mijn vader? (en hij mij!)' van Francine Oomen door Marion Bouwens

Oomen, F. (4e aangepaste druk 2015). Hoe overleef ik mijn vader? (en hij mij!). Amsterdam, Nederland: Em. Querido's Kinderboeken Uitgeverij.

Rosa gaat in dit verhaal op vakantie naar Marokko met haa vader en vrienden. Zij is in dit verhaal ongeveer 17 jaar oud. Ze oriënteert zich op een vervolgopleiding aan de kunstacademie. Desalniettemin is dit vooral een mooi boek om te lezen voor meisjes tussen 12 en 14 jaar.

Reactie op recensie gedichtenbundel ‘Gedichten van de broer van Roos’ van Hans Nikkelen

Hans maakt in zijn recensie een link naar de functie die de dichtbundel binnen het onderwijs zou kunnen vervullen. Hij geeft daarbij aan dat door het lastige taalgebruik en de thematiek van Hofman’s gedichten de bundel niet integraal in de onderbouw is in te zetten. Ik ben dit met Hans eens.

Wat Hans in zijn recensie niet benoemd, en waar ik een kans zie, is dat deze dichtbundel een mooie ingang kan zijn om leerlingen kennis te laten maken met poëzie. Over het algemeen zal de belangstelling van kinderen niet direct bij dichtbundels liggen. Maar de combinatie van de bekendheid van de schrijver (de meesten zullen hem kennen van het populaire YouTube kanaal #BOOS) en de laagdrempeligheid van sommige van zijn gedichten zal er aan bijdragen dat deze dichtbundel met plezier gelezen wordt.

Reactie op recensie 'Boy7', van Ronald van Amersfoort.

''Mirjam Mous heeft een spannende thriller geschreven die leest als een snelle actiefilm. De gebeurtenissen volgen elkaar in snel tempo op waardoor je door wil lezen om er achter te komen wat de nieuwe aanwijzing in de zoektocht naar de identiteit van Boy 7 te betekenen heeft.''

In de beschrijving die Ronald over het boek Boy7 geeft, kan ik me helemaal vinden. Zelf heb ik het verhaal in één zit uitgelezen, omdat ik erg nieuwsgierig was naar wat er met deze verwarde jongen aan de hand was, hoe hij daar op die vlakte terecht is gekomen en hoe hij dan zijn geschiedenis zou gaan achterhalen, hopend op een happy end van het verhaal. Mirjam Mous is erg sterk in het opbouwen van de spanning in het verhaal en weet steeds weer verrassende elementen toe te voegen.

Reactie op recensie 'Hoe overleef ik zonder liefde? van Veronie van Velzen, door Esther van Lavieren

Francine Oomen (2006), Hoe overleef ik (zonder) liefde?
Uitgeverij: Em. Querido's Uitgeverij B.V.

Hoe overleef ik (zonder) liefde? Een boek over liefde en angst, over vertrouwen en onzekerheid, over vriendschap en verwachtingen.

Veronie geeft aan in haar recensie aan dat er in dit boek belangrijke problemen en issues aan de orde komen en neemt als voorbeeld de diepe kloof die kan ontstaan tussen ouders en kind bij uithuwelijking. Zo worden meer belangrijke thema’s voor deze leeftijdscategorie belicht zoals ook het thema echtscheiding. De ouders van Rosa zijn ongeveer 6 jaar geleden gescheiden en Rosa blijft met deze scheiding worstelen. Tegenwoordig krijgen veel kinderen hiermee te maken. In dit boek wordt serieus ingegaan op het gevoel dat Rosa 6 jaar later bij de scheiding heeft en hoe haar moeder haar hiermee helpt door er met haar over te praten: “Roos, het was zo’n moeilijke en ingewikkelde tijd…Ik zat zo met mezelf in de knoop. Misschien had ik het je eerder moeten vertellen, maar je was toen pas tien jaar. Je had het niet begrepen.” (blz.17) In het boek heeft Rosa meer van deze gesprekken met haar moeder waarin deze laatste vertelt hoe die tijd voor haar als vrouw en moeder was. Voor kinderen die in deze situatie zitten zou dit hen kunnen helpen omdat het ook vanuit het perspectief van een ouder wordt uitgelegd. De eigenzinnigheid en kwetsbaarheid van meisjes van deze leeftijd komt vaak naar voren zonder het overdreven zwaar aan te zetten.